Παρασκευή 31 Μαΐου 2013

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δεν υπάρχουν σχόλια:

Πέμπτη 30 Μαΐου 2013

Παρουσίαση των θέσεων για τη 2η Συνδιάσκεψη, Βρυξέλλες 28/5

Την Τρίτη 28 Μάη, έγινε στις Βρυξέλλες παρουσίαση των θέσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ , εν όψει της 2ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης (Αθήνα, 1-2 Ιούνη), με πρωτοβουλία μελών και φίλων της που ζουν στο Βέλγιο.
Στην εκδήλωση συμμετείχε εκπρόσωπος της LCR, αδερφής οργάνωσης μίας εκ των συνιστωσών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο οποίος απηύθυνε χαιρετισμό. Ακόμα έγινε σύνδεση με την Αθήνα, μέσω της οποίας το μέλος του Πανελλαδικού Συντονιστικού, σ. Θανάσης Καμπαγιάννης, ενημέρωσε για την παρούσα συγκυρία εν όψει της Συνδιάσκεψης, και τέλος ο σ. Κώστας Τόδουλος έκανε μια σύντομη παρουσίαση των θέσεων.

Ακλούθησε γόνιμη και ενδιαφέρουσα συζήτηση πάνω στις θέσεις και τις στρατηγικές της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στη Ελλάδα και Ευρωπαϊκά, στην οποία παρενέβη ο σ. Lionel από την Tendencia Piquetera Revolucionaria της Αργεντινής, καθώς και σύντροφοι από άλλες οργανώσεις της ριζοσπαστικής αριστεράς στο Βέλγιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:

 

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ 2Η ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ

ΤΟΛΜΗ ΓΙΑ ΞΕΚΑΘΑΡΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα ανατροπής και όχι μεταρρυθμισμού

 

ΜΙΧΑΛΗΣ ΡΙΖΟΣ

 

Μπροστά στη 2η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η συζήτηση των μελών στις τοπικές και κλαδικές συνελεύσεις αλλά και ευρύτερων δυνάμεων έχει ξεκινήσει δυναμικά. Οι προκλήσεις ολοφάνερες: Πως θα δυναμώσει η αντικαπιταλιστική αριστερά ως πρόγραμμα, υποκείμενο και πρόταση πολιτικής συμπόρευσης (στην ενότητά τους) σε μια περίοδο διευρυνόμενης απογοήτευσης πρωτοπόρων αγωνιστών από τις εξετάσεις διαχείρισης του ΣΥΡΙΖΑ και την απόσυρση του ΚΚΕ από την πολιτική πάλη για την ανατροπή. Πως θα ανασυγκροτηθεί το εργατικό κίνημα από τη σχετική καθήλωση των αγώνων, σε ένα περιβάλλον σκληρής τρομοκρατίας και διάλυσης της εργατικής συλλογικής δράσης. Και πως θα συνδέσει μια κοινωνία που μάχεται για να επιβιώσει τον αγώνα ενάντια στο εκβαρβαρισμένο καπιταλιστικό σύστημα με μια σύγχρονη σοσιαλιστική – κομμουνιστική προοπτική.

 

Στα ερωτήματα αυτά δεν χρειάζονται μισόλογα, διφορούμενες απαντήσεις ή επιλεκτικές ερμηνείες των Θέσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά ξεκάθαρες τοποθετήσεις τουλάχιστον για τα «χοντρά επίδικα» που ανέδειξε η ταξική πάλη και επίμονα θέτει ο κόσμος του αγώνα.

Ας δούμε ορισμένα:

 

1)   Η σημερινή κρίση είναι μια γενική παγκόσμια κρίση (παντός χώρας και καιρού) χωρίς την ειδική πλευρά της έκφρασής της στην συγκεκριμένη ολοκλήρωση (Ε.Ε.) και χώρα, άρα εξαλείφει την έννοια του αδύνατου κρίκου και της λενινιστικής αρχής για «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης»; Ή, από την άλλη μεριά, είναι μόνο μια ειδική κρίση αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης (μερικοί μάλιστα την περιορίζουν στη σφαίρα της κυκλοφορίας και του νομίσματος) αλληθωρίζοντας σαφώς σε «ανάπτυξη τύπου Ομπάμα» ή σε καλή Ε.Ε. χωρίς το κακό ευρώ; Ή μήπως είναι μια κρίση του «αποβιομηχανοποιημένου», «εξαρτημένου» και «χωρίς παραγωγική βάση» ελληνικού καπιταλισμού που χρειάζεται επειγόντως παραγωγική ανασυγκρότηση; Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει θέσει με σαφήνεια και σοβαρή διαλεκτική ανάλυση την τοποθέτηση για το χαρακτήρα της σημερινής κρίσης (θέσεις 1-16) που δεν χωράει παρερμηνείες.

 

2)   Η κρίση είναι μόνο μια κοινωνικοοικονομική διαδικασία όξυνσης της αντίθεσης κεφαλαίου - εργασίας που αφαιρεί κάποια δικαιώματα από τον κόσμο της δουλειάς και τα οποία μέσα από ένα νέο πιθανό κύκλο ανάπτυξης θα επανέλθουν στην προηγούμενη ισορροπία ή συνεπάγεται και μια πολιτική αντεπανάσταση από τον αστικό συνασπισμό εξουσίας σε πολιτικό, κοινωνικό, ιδεολογικό και πολιτιστικό επίπεδο που θα οδηγήσει σε ιστορικών προδιαγραφών σύγκρουση; Είναι μια απλή «επιβολή αυταρχικού παροξυσμού και περιστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων» όπως λέει το κείμενο που υπογράφεται από μέλη της ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ και του ΜΑΑ ή κάτι πολύ πιο ποιοτικό και επικίνδυνο;

 

3)   Ως παράγωγο της ίδιας λογικής, η Ε.Ε. είναι μια οικονομική – νομισματική κατά βάση ένωση ή έχει εξελιχθεί σε μια πολιτική, ιμπεριαλιστική συμμαχία που ενισχύει την εξουσία του κεφαλαίου στις επιμέρους χώρες, γίνεται ο πολιορκητικός κριός για το γκρέμισμα των εργατικών κατακτήσεων του 20ου αιώνα και μοχλός αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων στα εθνικά κράτη και συντάγματα; Η πρώτη αντίληψη οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η αποδέσμευση από το ευρώ αποσυνδέεται από την έξοδο από την Ε.Ε. (για την ακρίβεια σταδιοποιείται) και αυτονομείται από το συνολικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα.

 

4)   Στο ίδιο κείμενο και απέναντι στη σωστή διαπίστωση ότι «οι παρατεταμένοι αγώνες της τελευταίας τριετίας, έχουν κλονίσει το πολιτικό σύστημα, ωστόσο δεν κατόρθωσαν να εμποδίσουν την εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής» η απάντηση που δίνεται δεν είναι επαρκής. Δεν αναγνωρίζεται ότι η πολιτική συμπόρευση του ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο με την Ε.Ε. και το ευρώ, αλλά κυρίως με την κυβερνητική – κοινοβουλευτική διαχείριση, είναι αυτή που απογοητεύει το κίνημα και όχι το αντίθετο: δεν οδηγεί η «ανωριμότητα του κινήματος» στους συμβιβασμούς και τις κωλοτούμπες της αριστεράς. Γι αυτό και καταλήγει ότι «ο πόλος πρέπει να θέτει το ζήτημα της κυβερνητικής εξουσίας με βάση το πολιτικό πρόγραμμα των 6 σημείων, γνωρίζοντας ότι για να γίνει κάτι τέτοιο αυτό το πρόγραμμα ….πρέπει να … στηριχτεί στη δύναμη του οργανωμένου λαού και των δικών του διακριτών θεσμών». Η θέση αυτή όμως που θεωρεί ότι πολιτική λύση είναι «6 σημεία + κυβέρνηση + διακριτοί θεσμοί κινήματος» περισσότερο παραπέμπουν σε ριζοσπαστικό μεταρρυθμισμό, παρά σε αντικαπιταλιστική – και εν δυνάμει επαναστατική – ανατροπή.

5)   Από εδώ προκύπτουν δύο θεμελιώδη ζητήματα που ταλάνισαν και ταλανίζουν την αριστερά και το κίνημα για δεκαετίες: Τι σημαίνει πρόγραμμα; Πως προσεγγίζεται το ζήτημα της εξουσίας;

Για το πρώτο οι Θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ξεκαθαρίζουν: Πρόγραμμα δεν είναι πέντε, έξι ή δέκα σημεία προς το κίνημα (κινηματισμός), ούτε προς τη ρεφορμιστική αριστερά ή τις αντιμνημονιακές δυνάμεις για μια κυβερνητική συμμαχία. Το πρόγραμμα είναι η διαλεκτική σχέση σκοπών και μέσων επιβολής τους, τακτικής στρατηγικής και του υποκειμένου που θα τα επιβάλλει δηλ. το τι παλεύουμε (Θέση 42), σε ποια πολιτική προοπτική (Θέση 47), ποιος και πως θα επιβάλλει αυτόν τον δρόμο (θέσεις 44, 45) όπου απαντά: «Με την κλιμάκωση των αγώνων, με ένα πολιτικοποιημένο και ταξικά ανασυγκροτημένο μαζικό κίνημα, με αποκορύφωμα τον πανεργατικό – παλλαϊκό ξεσηκωμό και την λαϊκή εξέγερση, όχι με κοινοβουλευτικές αυταπάτες και αναμονή». 

Για το δεύτερο πρέπει να πούμε ότι για το πρόγραμμα αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης, το ζήτημα της εξουσίας τίθεται από σήμερα. Δεν διχάζεται – αυτονομείται η ανατροπή από τη μάχη για την εξουσία. Με την έννοια αυτή δεν είναι μεταρρυθμιστικό σχέδιο που θα πραγματοποιείται βήμα – βήμα από μια αριστερή ριζοσπαστική κυβέρνηση, ούτε μπορεί να είναι προϊόν μιας «σοσιαλιστικής οικονομικής νησίδας» εντός της καπιταλιστικής εξουσίας.

Το πρόγραμμα αυτό στο σύνολο του μπορεί να υλοποιηθεί μόνο από την εργατική εξουσία και την κυβέρνηση της που θα προκύψουν από την επανάσταση. Σημαντικές πλευρές του ωστόσο επιδιώκεται σταθερά να επιβληθούν στις αστικές κυβερνήσεις ως κατακτήσεις της ταξικής πάλης. Γι αυτό χρειάζεται συνειδητός προσανατολισμός για την επιβολή του που σημαίνει οργάνωση του λαού, πριν από όλα ένα άλλο εργατικό κίνημα με ανεξάρτητο κέντρο αγώνα. όργανα πάλης, επιβολής της λαϊκής θέλησης, αλληλεγγύης και ανατροπής.

Διαφέρει επομένως η αντίληψη αυτή από τον ρεφορμιστικό (και μικροαστικά παραμορφωμένο) τρόπο που το θέτουν ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ. Η μονομερής προσήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στον κυβερνητικό – κοινοβουλευτικό δρόμο (ως απάντηση στο θέμα της εξουσίας) και του ΚΚΕ στην παραπομπή των πολιτικών στόχων στη «λαϊκή εξουσία» που θα έρθει ως δια μαγείας, στην ουσία αφήνουν τους αγωνιστές και την αριστερά «ανεκπαίδευτους» και «άοπλους» μπροστά στο καθήκον της αναμέτρησης με την αστική εξουσία, με την οικοδόμηση οργάνων λαϊκής πάλης από τώρα, μέσα στη φωτιά της μάχης. Έτσι το κίνημα και οι αγώνες μένουν πολιτικά μετέωροι αφού εγκλωβίζονται στις συμπληγάδες της εκλογικής – κυβερνητικής λύσης και της εκλογικής – κομματικής ενίσχυσης για μια «ανάπηρη εξουσία που πάλι σου τάζουν». Και οι δύο δυνάμεις νομίζουν πως απαντούν στο ζήτημα της εξουσίας, ενώ στην ουσία αφήνουν άθικτη την αστική πολιτική είτε με την προσδοκία κυβερνητικής διαχείρισης είτε με την πάλη «ενάντια στις συνέπειες της κρίσης».

6) Κάτω από αυτό το πρίσμα μπορεί να δει κανείς και την πρόταση μετωπικής πολιτικής συμπόρευσης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Στη βάση και με αφετηρία το αναγκαίο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και με σταθερή επιδίωξη την αυτοτελή συγκρότηση και διεύρυνση της αντικαπιταλιστικής, αντιδιαχειριστικής, αντι ΕΕ αριστεράς, με κορμό την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτή η θέση διαφοροποιείται και από απόψεις που θεωρούν ότι ο αντικαπιταλιστικός πόλος ολοκληρώθηκε με τη συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και από απόψεις που αντιμετωπίζουν την αντικαπιταλιστική αριστερά ως υπόθεση του μέλλοντος (υποβαθμίζοντας έτσι το εγχείρημά μας), επιλέγοντας για το παρόν τη «ρεαλιστική» εκδοχή ενός αριστερού μετώπου ή μιας αριστερής μετωπικής συμμαχίας στα όρια ενός κυβερνητικού προγράμματος ανακούφισης, παραγωγικής ανασυγκρότησης και εξόδου από το ευρώ, παραπέμποντας για το μέλλον την έξοδο από την Ε.Ε. και τη ρήξη με την ιδιοκτησία και εξουσία του κεφαλαίου.


Χρειάζεται λοιπόν τόλμη. Αλλά σε ποια κατεύθυνση; Γιατί το παρόν είναι που εκδικείται το μέλλον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τετάρτη 29 Μαΐου 2013

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ο λαός να καταργήσει με τη δράση του, τους νόμους και τα σχέδια της κυβέρνησης για απαγόρευση των διαδηλώσεων

Πριν καλά-καλά περάσουν οι νεοσύλλεκτοι εκπαιδευτικοί τη "βδομάδα προσαρμογής" στο νέο τους ρόλο, η κυβέρνηση προχωρά συστηματικά το σχέδιο του "βελούδινου γύψου" που σκοπεύει να τυλίξει το σύνολο της κοινωνίας και των κοινωνικών αντιστάσεων.

Με το πρόσχημα της ομαλής τουριστικής κίνησης και της ελεύθερης μετακίνησης πολιτών και πελατών, σκοπεύουν να απαγορεύσουν τις διαδηλώσεις -αρχικά- στο κέντρο της Αθήνας για να θεσμοθετήσουν στην ουσία διαδικασίες ολοκληρωτικής απαγόρευσης κάθε είδους κοινωνικής αντίδρασης. Στο σχέδιο αυτό η κυβέρνηση βρήκε πρόθυμους συνομιλητές τη θλιβερή ηγεσία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Δεν καταλαβαίνουν άραγε ότι το επόμενο βήμα θα είναι ο ασφυκτικός περιορισμός μέχρι την ανοιχτή αμφισβήτηση του απεργιακού δικαιώματος;

Μετά την ουσιαστική κατάργηση του εργατικού δικαίου, σειρά είχε η "αποκαθήλωση" των δημοκρατικών δικαιωμάτων,  όπως τα γνωρίσαμε μετά την κατάρρευση της χούντας. Μέσα στο ασφυκτικό περιβάλλον της φτώχειας, της ανεργίας και της εξαθλίωσης που έχουν καταδικάσει την πλειοψηφία της κοινωνίας οι πολιτικές της "δημοσιονομικής εξυγίανσης", των μνημονίων και της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, η κυβέρνηση και τα κόμματα που την στηρίζουν, έχουν την αυταπάτη ότι μπορούν να καταστείλουν, να απαγορεύσουν και να περιθωριοποιήσουν τις κοινωνικές αντιδράσεις. Μπορούν να ψηφίσουν όσους νόμους και όσα προεδρικά διατάγματα υπαγορεύουν τα συμφέροντα που εξυπηρετούν.

Δέν μπορούν όμως να ψηφίσουν νόμους που να απαγορεύουν τη σκέψη και την ελεύθερη δράση των ανθρώπων που υποφέρουν, που υποχρεώνονται να ζουν με μισθούς πείνας, που ζουν από  συσσίτια, που είναι άνεργοι, που βιώνουν συνθήκες κατάρρευσης των υπηρεσιών υγείας και πρόνοιας, που υποχρεώνονται να μεταναστεύσουν για να αναζητήσουν μία αξιοπρεπή ζωή. Η κατάργηση δικαιωμάτων και ελευθεριών είναι προϋπόθεση για την επιτυχία των στόχων και των επιδιώξεων του κεφαλαίου που φιλοδοξεί να φτιάξει μία κοινωνία φτηνών εργατών και μουγγών πολιτών. Αυτό ακριβώς που επιδιώκει να επιβάλλει με τη δράση και την ιδεολογία της η ναζιστική συμμορία της χρυσής αυγής. Eίναι καθήκον κάθε εργαζόμενου, νέου, άνεργου, συνταξιούχου και μισθωτού, να βάλει φραγμό σε κάθε προσπάθεια περιορισμού ή κατάργησης του δικαιώματος στη διαδήλωση και την απεργία.

Είναι ώρα να ζωντανέψουμε τους δρόμους και τις πλατείες, για να βάλουμε τέλος στον κατήφορο που παρασέρνουν την πλειοψηφία της κοινωνίας, για να μην συναντήσουμε στο τέλος αυτής της διαδρομής μία κοινωνία βαρβαρότητας, εξαθλίωσης και γενικευμένης φτώχειας. Μπορούμε να αντιστρέψουμε αυτή την πορεία.

Μπορεί, ένα μαχητικό μέτωπο υπεράσπισης εργατικών-δημοκρατικών δικαιωμάτων και ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών να θέσει τους όρους για την αντικαπιταλιστική ανατροπή, για τη ριζική αλλαγή της ζοφερής για την πλειοψηφία της κοινωνίας πραγματικότητα.  

 

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α

antarsyapreveza.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:

Μπορεί η Αριστερά να κυβερνήσει;


Άγγελος Χάγιος


Ναι η αριστερά όχι μόνο μπορεί αλλά πρέπει να κυβερνήσει. Υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της θα πάρουν την εξουσία. Για να αλλάξει η εξουσία από αστική σε εργατική. Αυτή η αλλαγή χρειάζεται επανάσταση και το υπογραμμίζω, κόντρα σε αυτούς που φοβούνται και να αναφέρουν τη λέξη. Γιατί μόνο με αυτό τον τρόπο μπορούν να αλλάξουν οι παραγωγικές κοινωνικές σχέσεις, να καταργηθεί ο καπιταλισμός, που είναι στην πιο ολοκληρωτική του φάση  κι απειλεί να καταστρέψει τον άνθρωπο και τον πολιτισμό.

Σε αυτό το ζήτημα επιχειρούμε να απαντήσουμε. Γιατί υπάρχουν απαντήσεις από όλο το φάσμα της αριστεράς.

Είναι η απάντηση της κυβερνώσας αριστεράς, της ΔΗΜΑΡ που συγκυβερνά με τον Σαμαρά και το Βενιζέλο. Είναι η απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ για μια κυβέρνηση σωτηρίας με αντιμνημονιακές δυνάμεις για τη διαχείριση του συστήματος.

Στην χώρα μας υπάρχει ιστορική εμπειρία. Το ΚΚΕ κι ο ενιαίος ΣΥΝ στη συνέχεια, με μία έννοια κυβέρνησαν. Συμμετείχαν σε αστικές κυβερνήσεις.

Τρεις τουλάχιστον φορές τέθηκε τέτοιο ζήτημα κι απάντησαν θετικά.

Μία όταν εγκατέλειψαν στόχους και στρατηγική της Εαμικής επανάστασης και το 1945 μπήκαν στην κυβέρνηση Παπανδρέου.

Δεύτερη φορά, όταν στήριξαν τον Γ. Παπανδρέου να γίνει κυβέρνηση το 1965 και η ήττα ήρθε όταν η αριστερά γύρισε την πλάτη στο κίνημα των Ιουλιανών που έθετε ζήτημα εξουσίας.

Η τρίτη φορά που τέθηκε το ζήτημα, ήταν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου που έφτασε στο ανώτατο όριο ο ξεσηκωμός, φάνηκε η ανυπαρξία επαναστατικής γραμμής της αριστεράς. Είχαμε βέβαια και το δράμα της αριστεράς το 1989.

Στις ιστορικές αυτές στιγμές η αριστερά δεν τόλμησε να θέσει θέμα εξουσίας. Ακόμα και το 1949 με τον ηρωικό ένοπλο αγώνα του ΔΣΕ, την ανώτερη μορφή της ταξικής πάλης, έθετε θέμα ομαλής δημοκρατικής μετάβασης.

Υποστηρίζω την άποψη ότι και σήμερα η αριστερά στο σύνολό της δεν τολμά να αντιμετωπίσει το ζήτημα της εξουσίας και από τη σκοπιά αυτή να δει και το ζήτημα της κυβέρνησης.

Το ΚΚΕ το θέτει, ως λαϊκή εξουσία, αλλά το θέτει για να φύγει από τον άμεσο στόχο της αντικαπιταλιστικής πάλης και ανατροπής της αντεργατικής επίθεσης και ιδού οι συνέπειες για το κίνημα στις επιστρατεύσεις καθηγητών, ΜΕΤΡΟ κλπ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ το περιορίζει σε μια στενά διαχειριστική κοινοβουλευτική διαδικασία. Αν δεν υπάρξει μια άλλη απάντηση, σύγχρονη επαναστατική, θα έχουμε άλλη μια τραγωδία για το κίνημα και την αριστερά.

Θα τεθεί όμως, όπως έχει τεθεί κι άλλες φορές, γιατί στη χώρα μας ο ταξικός αγώνας συμπυκνώνεται απότομα και γίνεται πολιτικός. Αυτό δεν το καταλαβαίνει σε βάθος η αριστερά. Η αστική τάξη το ’χει καταλάβει και κάθε φορά επιτίθεται και τσακίζει το κίνημα μόλις αυτό πάει να σηκωθεί και να απειλήσει την εξουσία της. Αυτό έχει ξεκινήσει και σήμερα.

Ο εμφύλιος δεν ξεκίνησε απλώς το ’46. Ξεκίνησε ο μονομερής εμφύλιος το ’42 όταν αναπτυσσόταν το εαμικό κίνημα.

Η χούντα δεν έγινε ξαφνικά το ’67. Ξεκίνησε και στήθηκε το ’64-’65 και η αριστερά δεν το αντιμετώπισε.

Σήμερα, οι “από πάνω” έχουν κηρύξει τον πόλεμο στους “από κάτω’. Κοινωνικός πόλεμος που δεν έχει ξαναγίνει από τον εμφύλιο. Είναι η κανιβαλική αναδιάρθρωση του ελληνικού καπιταλισμού, για να ξεπεράσει την κρίση του, σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Η βασική του πλευρά είναι η κοινωνική, αυτά που ζούμε γίνονταν μόνο σε παγκόσμιους πολέμους. Η πολιτική πλευρά είναι ένα είδος νέου εμφυλίου στον οποίο ηγείται ο Σαμαράς εκπροσωπώντας την αστική τάξη, παίζοντας με όλες τις δυνάμεις από τις παρακρατικές ως αυτές του βαθέως κράτους. Και σ” αυτό κι εμείς της αντικαπιταλιστικής αριστεράς που το θέτουμε, νομίζω ότι δεν το χουμε κατανοήσει σε βάθος. Εάν οποιαδήποτε συλλογικότητα, πιστεύει πραγματικά σε μια λογική εργατικής εξουσίας και διακυβέρνησης, πρέπει να δει τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει σήμερα η ανατροπή της επιδρομής κεφαλαίου- ΕΕ και αστικών κυβερνήσεων.

Δεν φταίει ο λαός, όπως λένε ορισμένοι, που δεν κάνει κίνημα ανατροπής και επομένως να βάλουμε στόχο να γίνουν εκλογές και να βγει μια κυβέρνηση. Ο λαός βγήκε στις απεργίες, στις πλατείες, στο Σύνταγμα.

Εάν η αριστερά έβγαινε όλη στο Σύνταγμα, σύσσωμη, έξω από τη Βουλή, κι έβαζε θέμα επιτροπών και βουλής των “κάτω”, δεν θα μπορούσε να γίνει ανατροπή κυβέρνησης και αντιλαϊκής πολιτικής;

Στο Μετρό δεν έπρεπε να είναι όλη η αριστερά και να το στηρίξει για να σπάσει η επιστράτευση; Για να μην πω για την προδοσία των καθηγητών. Και για την εχθρότητα με την οποία τους αντιμετωπίζουν οι καθεστωτικές δυνάμεις της αριστεράς διότι τους έβγαλαν από τη βολή τους.

Πρέπει κατά τη γνώμη μας, να ξεκινήσουμε ως κίνημα και αριστερά ένα ανένδοτο πολιτικό αγώνα για να ανατρέψουμε αυτή την κανιβαλική πολιτική της αστικής τάξης και της ΕΕ που καταστρέφει τους εργαζόμενους και τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα. Τώρα. Όχι με την κήρυξη πολιτικής ανυπακοής που λέει ο Τσίπρας, στην επόμενη επιστράτευση. Ούτε με ανάθεση στη λαϊκή συμμαχία του ΚΚΕ. Μπορεί να ανατραπεί η αντιλαϊκή πολιτική και κάθε κυβέρνηση που την εφαρμόζει όχι με απλή  κοινοβουλευτική διαδικασία. Αλλά με πολιτικό μαζικό αγώνα και με μια άλλη αντικαπιταλιστική επαναστατική αριστερά.

Οι δυνάμεις, κοινωνικές και πολιτικές,  υπάρχουν και διαμορφώνονται νέες. Αυτή είναι η έννοια της αντικαπιταλιστικής ανατροπής και του αντικαπιταλιστικού μετώπου. Μια τέτοιου τύπου ανατροπή δεν τη  φαντάζομαι καθόλου ως μια ομαλή κοινοβουλευτική διαδικασία. Μπορεί να αρχίσει ένα ντόμινο ανατροπών στην Ελλάδα και σ’ όλη την Ευρώπη, ξεσηκωμού κι επαναστατικών διαδικασιών, ώστε να σπάσει η φυλακή και η επίθεση του κεφαλαίου, των κομμάτων του και της ΕΕ. Στην σύγκρουση αυτή θα προκύψουν και αστικές ρεφορμιστικές και αριστερές ρεφορμιστικές κυβερνήσεις.

Εμείς επιλέγουμε να εκπροσωπούμε εκείνο το κίνημα και την αριστερά, η οποία θα πάει την υπόθεση μέχρι τέλους, μέχρι το “ποιός ποιόν» και γι αυτό θα αξιοποιεί τις ταλαντεύσεις μιας αστικής κυβέρνησης, περισσότερο τις αντιφάσεις μιας αριστερής κυβέρνησης στην οποία μπορεί να συμμετέχουν και συναγωνιστές μας. Εμείς δεν θα συμμετέχουμε. Θα παλεύουμε να εκπροσωπούμε το επαναστατικό κίνημα που με τα δικά του όργανα θα διεκδικήσει και θα επιβάλλει την εξουσία των εργαζομένων για να ανοίξει ο δρόμος της κοινωνικής, της κομμουνιστικής απελευθέρωσης .

 
Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τρίτη 28 Μαΐου 2013

Οι καιροί διψούν για Αριστερά - Εννέα θέσεις για τα άμεσα καθήκοντα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όλων των δυνάμεων που πρέπει άμεσα να συγκροτήσουν το αντικαπιταλιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής [του Πάνου Παπανικολάου]

  • May 28, 2013

  • Σχετικά με την κυβέρνηση υλοποίησης του μεταβατικού προγράμματος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ [του Γιώργου Ρούση]

    • May 28, 2013

  • ΤΕ Χίου: Παρατηρήσεις επί των θέσεων της συνδιάσκεψης

    • May 28, 2013

  • Αποφάσεις Συνέλευσης ΑΝΤΑΡΣΥΑ Μαγνησίας πάνω στις Θέσεις της Β' Συνδιάσκεψης

    • May 28, 2013

  • Κριτικές σημειώσεις πάνω στις Θέσεις της ΚΣΕ για την Β' Πανελλαδικη Συνδιασκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ [Του Σταμάτη Χονδρογιάννη]

    • May 28, 2013
    • Δεν υπάρχουν σχόλια:
    Δεν υπάρχουν σχόλια:

    Δευτέρα 27 Μαΐου 2013


     



    Η 2η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α  πραγματοποιείται μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι για τα δικαιώματα των εργαζομένων και το μέλλον της νέας γενιάς.

    Τρία χρόνια με τρία Μνημόνια, ζούμε τη συνεχή κατακρήμνιση μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών, τη συνεχή απογείωση της ανεργίας, της εργοδοτικής ασυδοσίας και της φορομπηξίας, τη συντριβή των υπολειμμάτων του «κράτους πρόνοιας» και την επέλαση της κρατικής τρομοκρατίας, το γενικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και τη μετατροπή όλης της Ελλάδας σε μια Ειδική Οικονομική Ζώνη (Ε.Ο.Ζ.) υπερεκμετάλλευσης και περιβαλλοντικής καταστροφής, με έτοιμη «συνταγή», που έφερε από την Κίνα ο Σαμαράς! Όλα αυτά συγκροτούν την αστική προσπάθεια διεξόδου από τη βαθιά και δομική, ιστορικών διαστάσεων, καπιταλιστική κρίση σε βάρος των εργαζομένων. Με στόχο τη ριζική - αντεπαναστατική αλλαγή όλων των κοινωνικοπολιτικών συσχετισμών υπέρ του κεφαλαίου.

    Σε προηγούμενες περιόδους στην κρατική προπαγάνδα περί «ανάπτυξης» απαντούσαμε με το γνωστό «όταν ευημερούν οι δείκτες και οι αριθμοί, δυστυχούν οι άνθρωποι». Τώρα που δυστυχούν και οι αριθμοί (ανεργία 30%, ανασφάλιστη εργασία 40%, πτώση του Α.Ε.Π. 25% κ.ά.) γίνεται φανερό ότι με τις «συνταγές σωτηρίας» Μνημονίων - Κυβερνήσεων - ΕΕ - ΔΝΤ οι εργαζόμενοι στη χώρα μας, όχι απλώς δυστυχούν. Στην κυριολεξία εξανδραποδίζονται, καταστρέφονται, οδηγούνται σε εξαθλίωση και σε γενοκτονία. Κατάσταση έκτακτης ανάγκης, που επιβάλλει και απαιτεί σοβαρότητα, άλλη ποιότητα και άλλους ρυθμούς παρέμβασης από το Εργατικό Κίνημα και την Αριστερά για την άμεση ανατροπή της!

    Η πρωτοφανής σε βαρβαρότητα αντιλαϊκή επίθεση Κυβέρνησης - ΕΕ - Κεφαλαίου, μας φέρνει αντιμέτωπους με κρίσιμα ερωτήματα και διλήμματα:

    Θα συνεχίσει η αναντιστοιχία ανάμεσα στη σφοδρότητα της επίθεσης και στους ρυθμούς ταξικής ανασυγκρότησης του Εργατικού Κινήματος; Θα συνεχίσει η κυριαρχία του «κοινωνικού αυτοματισμού» και του αποσυντονισμού των αγώνων; Ή θα συμβάλουμε να προωθηθεί έμπρακτα η αγωνιστική αλληλεγγύη και ο αγωνιστικός συντονισμός όλων των μαχόμενων τμημάτων του εργατικού και λαϊκού κινήματος, η ανατρεπτική κοινή δράση της μαχόμενης Αριστεράς, συνολικά η συγκρότηση ενός αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής της επίθεσης και της «συντεχνίας» της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ, που την προωθεί;

    Η μαζική λαϊκή πάλη για την επιβίωση και την ανατροπή θα συνθλιβεί ανάμεσα στις μυλόπετρες του διαχειριστικού κυβερνητισμού (της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ) και του, ακίνδυνου για το σύστημα, πρωτόγονου σεχταρισμού (της ηγεσίας του ΚΚΕ); Ή θα συμβάλουμε πολιτικά και προγραμματικά, ώστε η μαζική λαϊκή πάλη να υψωθεί σε ένα συνολικό αντίπαλο δέος απέναντι στην αστική πολιτική, με μια συμμαχία όλης της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής και αντιΕ.Ε αριστεράς ανοίγοντας το δρόμο για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης, ώστε ο πλούτος και η εξουσία να περάσει στα χέρια των εργαζομένων.

    Θα μείνουν βαλτωμένα τα πράγματα και οι συσχετισμοί της ανεπάρκειας και της αυτάρκειας στην Αριστερά; Ή θα συμβάλουμε αποτελεσματικά (με κοινό μετωπικό σχέδιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) στη συγκρότηση του τρίτου πόλου μιας μεγάλης μετωπικής Αντικαπιταλιστικής - Επαναστατικής Αριστεράς, που η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί σημαντικό πρώτο βήμα κατάκτησης και προώθησής της;

    Η 2η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα απαντήσει θετικά σ΄ αυτά τα κρίσιμα ερωτήματα, αν βαθύνει το προγραμματικό κεκτημένο της και την στρατηγική της ενότητα, αν προωθήσει κοινή μετωπική πολιτική στην κατεύθυνση του τρίτου πόλου της Αριστεράς, αν κατακτήσει ανώτερη δημοκρατική συγκρότηση και λειτουργία και ισότιμο ρόλο των χιλιάδων αγωνιστών της.

    Η τοπική επιτροπή Πρέβεζας της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥΑ ολοκλήρωσε τις προσυνεδριακές της διαδικασίες, υπερψήφισε κατά πλειοψηφία την εισήγηση της Κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής, εξέλεξε ομόφωνα τους αντιπροσώπους για τη συνδιάσκεψη (με κριτήριο την έκφραση όλων των απόψεων στις διαδικασίες της συνδιάσκεψης). Τέλος εκλέχτηκε νέο συντονιστικό γραφείο.  

     

     συντονιστικό γραφείο της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α Πρέβεζας
    Δεν υπάρχουν σχόλια:
    Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)